Ούτε στον Ήλιο Μοίρα…

‘Όταν περπατώ σε φτωχικές γειτονιές, έστω και πρώην, εκπλήσσομαι από το πόσο ανήλιαγες είναι (ήταν). Πολύ μικρά σπιτάκια, ισόγεια σχεδόν πάντοτε, με ελάχιστους χώρους, σε πολύ μικρά οικόπεδα, ίσα-ίσα να χωρέσουν τρεις-τέσσερεις (ή και δεκατέσσερεις) ψυχές…

Η στενότης του χώρου, σε συνδυασμό με τους πολύ μικρότερους πληθυσμούς στο παρελθόν καταδεικνύει τον βαθμό της κοινωνικής πίεσης, την οποία υφίσταντο αυτοί οι άνθρωποι.

Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ έπρεπε να έχουν στον ήλιο μοίρα.

Ειδικά στην Ελλάδα η ζωή είναι αφόρητη όταν στερείσαι δύο συστατικά:

Τον ήλιο και την ελευθερία σου!

Ούτε στον ήλιο μοίρα λοιπόν, αλλά ούτε και στην ελευθερία σου.

Σημ. Προσέξτε στην πρώτη φωτογραφία την θέση της πόρτας του σπιτιού πόσο κρυμμένη (από τον ήλιο) είναι.