Μπορεί να… Πατήσει το Κουμπί;

Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα άρθρο για το πώς νοιώθει ένας πρώην κάτοχος μεγάλης εξουσίας “μετά” και διάβασα για τις ανησυχίες και προειδοποιήσεις σχετικά με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης του πυρηνικού οπλοστασίου από τον απερχόμενο Πρόεδρο. Θα μπορούσε να… πατήσει το κουμπί τις επόμενες ημέρες και όσο ακόμα θα έχει αυτή τη δυνατότητα;

Η απάντησή μου είναι ναι θα το ήθελε. Απλώς δεν υπάρχει ακριβώς… κουμπί, όπως το δείχνουν οι ταινίες του Χόλλυγουντ ή ο… Milo Manara στα κόμικς του με τίτλο… “Το κουμπί της”! Και αυτό είναι σημαντικό. Αλλά ΔΕΝ θα το πατήσει. Είχα ήδη γράψει πως θα γίνει η μεταβίβαση εξουσίας, όπως και να έχει το ζήτημα διότι οι δομές της υπερ-δύναμης είναι πολύ ισχυρές και οι εξουσίες πολλαπλώς διαμοιρασμένες. Δεν πίστευα όμως πως θα φτάναμε έως εδώ και δεν εννοώ την ουσία, διότι αυτή δεν κινδύνευσε, αλλά το συμβολικό και γραφικό των γεγονότων (συνάμμα και τραγικό, διότι πέθαναν άνθρωποι)… Το υπερ-εγώ τελικά είναι ανίκητο και δημιουργεί καταστροφικές και αυτο-καταστροφικές τάσεις.

Όταν κατέχεις μία θέση εξουσίας και αναφέρομαι σε πραγματικά μεγάλης ισχύος θέσεις νομίζω πως το πρώτο και μοναδικό ερώτημα μόλις συνειδητοποιείς την απώλεια είναι: “Γιατί δεν το έκανα όταν μπορούσα;” Φυσικά δεν εννοώ να… καταστρέψει κάποιος τον Κόσμο, δεν έχουν όλοι αυτή τη δυνατότητα ή έστω διάθεση, αλλά άλλα πράγματα, τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν όσο είναι στην εξουσία αλλά δεν έκαναν. Ο λόγος είναι πάντα ένας και απλός:

Διότι φοβούνται πως εάν τα έκαναν θα έχαναν την εξουσία! Και τελικά ΚΑΙ δεν τα κάνουν ΚΑΙ χάνουν και την εξουσία!

Το υπέρτατο μυστικό της εξουσίας είναι να την έχεις γραμμένη στα παλιά σου τα παπούτσια και να κάνεις αυτό, το οποίο πίστευες και διακήρυττες. Αλλά “ αρχή άνδρα δείκνυσι” έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και αυτή η “αρχή” φαίνεται πως είναι σπανιότατο είδος.

Οι εν δυνάμει ή πραγματικοί δικτάτορες γενικώς όμως έχουν αυτή την τάση να θέλουν να πάρουν μαζί τους και όλους τους υπόλοιπους στον άλλο Κόσμο. Και μαζί τους όταν εγκαταλείπουν θα ήθελαν να σβήσει και ο Κόσμος. Δυστυχώς όμως ο θάνατος δεν έρχεται με προκαθορισμένο ραντεβού και ως εκ τούτου δεν… προλαβαίνουν! Άλλωστε θα το έπρατταν.