Αύριο 25 Φεβ. 2026 στη στήλη μου “Απρόβλεπτο Καρέ” της έντυπης έκδοσης της εφημερίδας των Πατρών “ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ” θα ασχοληθούμε με τη σχέση της μαντικής με την πολιτική.
Τώρα επεκτείνοντας το σκεπτικό μου πέραν του περιεχομένου του αυριανού άρθρου έχω εντυπωσιαστεί από το πόσο προληπτικοί μπορεί να είναι οι άνθρωποι. Και βεβαίως αυτό δεν είναι κάτι κακό. Αλλά όταν διαθέτεις στα χέρια σου τεράστια εξουσία και βασίζεις τις αποφάσεις σου σε προβλέψεις μόνο αστρολόγων κάπου χωλαίνει το πράγμα. Υπάρχουν και οι καφετζούδες παρακαλώ!
Κι εμένα, το λαγοπόδαρο στο μπρελόκ μου και το ότι δεν αναβαίνω στον 13ο όροφο Παρασκευή και δεκατρείς σημαίνει πως είμαι προληπτικός; Φτου-φτου-φτου!
Τώρα βέβαια μπορεί να γίνομαι κυνικός, αλλά στην αρχαιότητα η μαντική ήταν σπουδαία τέχνη. Και οι χρησμοί ουσιαστικά θεϊκές δηλώσεις. Και οι Θεοί δεν ψεύδονται, αλλά αρέσκονται στα παιγνίδια.
Όλα καλά κι ωραία, η ερμηνεία όμως των χρησμών είναι άλλο ζήτημα. “Τι θέλει να πει ο ποιητής” λοιπόν; Κι ο ποιητής μπορεί να είναι σαν τον Τιμολέοντα Φανφάρα (σπουδαίος Γιώργος Μιχαλακόπουλος) της Ελληνικής ταινίας του 1969 “Ξύπνα Βασίλη”.
Και αντιγράφω τους στίχους του θεσπέσιου ποιήματός του:
“Μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια, τι πρέπει να είναι τα μαύρα και τα κόκκινα κοράκια”;
Εμ, έλα ντε!
