Κυρώσεις, Πάλι και Πάλι και Πάλι…

Έχω αναφερθεί στο παρελθόν με άρθρα μου στο θέμα των κυρώσεων (γενικώς). Και φυσικά είμαι εναντίον, ειδικά όταν προέρχονται από μία παρηκμασμένη Ευρώπη, η οποία ανέχεται κάθε είδους “φρούτα” εντός της.

Οι κυρώσεις έχουν νόημα ΜΟΝΟΝ όταν αφορούν πρόσωπα και κυρίως σχετικά με τα οικονομικά τους. Όχι πως και με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται κάτι, αλλά δεδομένου του χαρακτήρα, της φιλαργυρίας και της απληστίας αυτών των ατόμων είναι το μόνο, το οποίο θα τους αγγίξει.

Στον κατάλογο των προτεινόμενων κυρώσεων για τη Λευκορωσία υπάρχει και αυτή η πρόταση, αλλά για τον δικτάτορα του κράτους όλα αυτά είναι “αέρας κοπανιστός”.

Και για να γίνω ολίγον κυνικά ρεαλιστής, εάν το περιστατικό αυτό είχε συμβεί σε αεροσκάφος άλλης εθνικότητας, πιθανότατα τώρα κάποια κυβερνητικά κτίρια θα ήταν ήδη συντρίμμια. Οι τελευταίες είναι και οι μόνες αντιληπτές κυρώσεις για τους δικτάτορες… Δεν είναι δικό μου συμπέρασμα, η ιστορία το διδάσκει.