Πριν από κάποιες δεκαετίες, συγκεκριμένα τη δεκαετία του 90 χόρευα μαζί με μία πολύ καλή παρέα σε κάποια ντισκοτέκ της εποχής, κάπου στην Ελλάδα (θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά δεν τις αναφέρω). Τότε εκτός της disco σπουδαία καριέρα με μεγάλες επιτυχίες έκανε ο Χρήστος Κυριαζής (έφυγε από τη ζωή το 2021 σε ηλικία μόλις 68 ετών) με τραγούδια όπως το “Μου θυμίζεις τη μάνα μου”, τα “Έχω κλάψει”, “Επιμένω”, “ Έλα μωράκι μου”, “Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια”, όλα σε μουσική και στίχους δικούς του.
Εν μέσω λοιπόν τσιγάρων, ποτών και ξενυχτιού και ενώ χορεύαμε τρελά σε πλήρη ευθυμία, όταν άρχισε να παίζει το ομώνυμο τραγούδι μου εκμυστηρεύεται ένας μηχανικός και κατασκευαστής πολυκατοικιών της παρέας και καμιά δωδεκαριά χρόνια μεγαλύτερος μου, πως χρωστάει 100 εκατομμύρια δραχμές! Ένα τεράστιο ποσό τότε. Μη σας κάνει εντύπωση το ποσό. Είναι εύκολο να ευρεθείς με τέτοια χρέη όταν είσαι στην ελεύθερη αγορά και τις επιχειρήσεις. Και στον πόλεμο (και η αγορά πόλεμος είναι) λέμε πολεμικές “επιχειρήσεις” και όχι πολεμικές… παιδικές χαρές!
Εγώ μένω έκπληκτος στο άκουσμα του ποσού, αλλά συνεχίζουμε να χορεύουμε με τους ήχους του Κυριαζή. Και τότε μου προσθέτει πως αγόρασε ένα σκάφος νομίζω πέντε εκατομμυρίων δραχμών! Αυτό μου φάνηκε παράλογο. Αυτός όμως μου αντέτεινε πως τι εκατό τι εκατόν πέντε εκατομμύρια, ελάχιστη η διαφορά! Και μάλιστα εμπρός στην ικανοποίηση ενός εφήμερου αλλά γλυκού Ελληνικού καλοκαιριού, τι αξία έχουν άλλα πέντε; Ούτως ή άλλως τα εκατόν πέντε τον περίμεναν στη γωνία, το Σεπτέμβριο.
Ε, λοιπόν… ξεχρέωσε!
Διότι η φαινομενικά εντελώς παράλογη απόφασή του να αυξήσει το χρέος του προκειμένου να αισθανθεί καλά ο ίδιος, με προσωπική ικανοποίηση και εμπιστοσύνη στο μέλλον του και τον εαυτόν του δεν τον πέταξε στα βράχια της κατάθλιψης και της μιζέριας ή σε περιορισμό των στόχων του, αλλά τον προσγείωσε στους αγρούς της ενέργειας και της διάθεσης για πρόοδο και αγώνα.
ΑΥΤΟ (το σπουδαίο επιχειρηματικό μάθημα) ποτέ μου δεν το ξέχασα!
Έκτοτε και από την εμπειρία μου, οποιαδήποτε απόφαση έλαβα με τη λογική και η οποία αντέβαινε στο πώς ένοιωθα (πριν και μετά) ποτέ δεν μου “βγήκε”. Αντιθέτως και οι πλέον παράλογες (φαινομενικά) αποφάσεις, οι οποίες όμως μου πρόσφεραν πνευματική ανάταση και προσωπική ικανοποίηση όλες “δούλεψαν”!
Και κυρίως ποιες ήταν οι χειρότερες (πάντα) αποφάσεις;
Αυτές για τις οποίες ήθελα να πολεμήσω και δεν το έκανα σκεπτόμενος “λογικά”. ΚΑΙ πολύ άσχημα ένοιωσα με τον εαυτόν μου ΚΑΙ στο τέλος έχασα.
Ιδού το κριτήριο λοιπόν των αποφάσεων!
Εδώ το εν λόγω… τραγούδι. Εντάξει, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια κλείνουν τα.. καλύτερα (;) τα σπίτια, καμιά φορά όμως ανοίγουν άλλα σπίτια μεγαλύτερα!
