Η Ρωγμή της Εξουσίας

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι σημαίνει “εξουσία”; Τι είναι αυτό δηλαδή, το οποίο οδηγεί τους ανθρώπους στο να υπακούουν στις εντολές άλλου ή άλλων; Μην βιαστείτε να απαντήσετε, δεν είναι τόσο απλό. Αντιθέτως!

Στην πραγματικότητα η εξουσία είναι μία δική σου απόφαση, να απεμπολήσεις κάποιο δικαίωμά σου. Α π ο φ α σ ί ζ ε ι ς  να εξουσιάζεσαι. Σε μία κοινωνία, η μορφή της δομής της είναι όπως ένας ιστός της αράχνης. Μία αδιόρατη κλωστή, ένα νήμα χωρίς υλική υπόσταση ενώνει τους ανθρώπους και κατ΄ επέκταση και τις κοινωνίες και τα κράτη ή έθνη.

Η επιβολή της βασίζεται στην τιμωρία και ελάχιστες φορές στην πραγματική – ουσιαστική πειθώ. Υφίστασαι συνέπειες όταν δεν υπακούς ή δεν τηρείς τους κανόνες. Και αυτό ισχύει και για την καλή αλλά και την κακή πλευρά των πραγμάτων της ζωής.

Προσέξτε τώρα με ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τι συμβαίνει και πώς ο ιστός της εξουσίας διαρρηγνύεται.

Στην Ρωσία, όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ο Τσάρος ήταν ο “πατερούλης” όλων των (κυρίως) χωρικών και εργατών. Δεν άρεσε καθόλου σε πολλούς αυτό, αλλά ο πολύς και απλός κόσμος το πίστευε. Μόλις όμως βρέθηκαν στο μέτωπο, όπου η ανικανότητα των στρατηγών του τσάρου (και του ιδίου), η αδιαφορία των αξιωματικών και η σκληρή αλήθεια του να αντιμετωπίσουν πρόσωπο με πρόσωπο τον διαμελισμό τους ή τον θάνατο έγινε πραγματικότητα, άρχισαν οι διαρροές. Η εξουσία του στρατού ως δομή και του πολιτεύματος δεν είχε πλέον προσωπικό αντίκρισμα. Και οι εκτελέσεις για παραδειγματισμό δεν είχαν νόημα, αφού ήταν περίπου ίδιες οι πιθανότητες να σκοτωθείς στη μάχη. Δεν έπιανε τίποτα…

Γιατί;

Διότι ο μεγαλύτερος εχθρός της εξουσίας ΔΕΝ είναι ακριβώς η αντίσταση, αλλά η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Αδιαφορία για τις συνέπειες, αδιαφορία για την τιμωρία, αδιαφορία για τον θάνατο. Μόλις ένας άνθρωπος περάσει αυτή την κόκκινη ή οποιουδήποτε χρώματος γραμμή ΔΕΝ ελέγχεται!

Διαβάζω για την εγκατάλειψη από τις εργασίες τους και τον προηγούμενο τρόπο ζωής τους, πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων (όχι όμως και τόσων, ώστε να αποτελούν ακόμα απειλή για το σύστημα – βέβαια πολλά από μικρά ξεκινούν). Όταν πλέον διαπιστώθηκε με τα lockdowns, το πόσο ανώφελη ήταν η προσπάθεια και πως το κόστος εργασίας ήταν μακράν μεγαλύτερο των ωφελημάτων της ζωής τότε η αδιαφορία απέκτησε δύναμη.

Και το ωραίο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ άλλαξαν εργασίες, απλά τώρα δεν θέλουν να κάνουν… τίποτα. Και δεν υπάρχουν συνέπειες ικανές να τους αλλάξουν τη γνώμη. Όταν έχεις “πτωχεύσει” (οικονομικά, ηθικά ή κοινωνικά ή κάτι ή όλα αυτά μαζί) ΔΕΝ σε νοιάζει τίποτα. Και ο θάνατος ακόμα φαντάζει ως λύτρωση (όπως οι στρατιώτες του Τσάρου στο μέτωπο). Μόνο πως τότε δεν είσαι ο χρήσιμος σκλάβος του! Μόλις η εξουσία θαμπώσει και δεν έχει καμία δυνατότητα επιβολής το πρόβλημα μετατοπίζεται από τον εξουσιαζόμενο στον εξουσιαστή. Πώς θα διατηρηθεί στο θρόνο του;

Μην πηγαίνετε όμως τόσο μακριά. Μία οικονομική και κοινωνική καταστροφή, όπως συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα μπορεί να συντηρείται μόνο με την επιβολή τιμωρίας· και όλα βασίζονται στο ότι αυτό, το οποίο θα χάσεις έχει μεγαλύτερη αξία από τις θυσίες σου για να το διατηρήσεις. Εάν όμως αυτό πάψει να γίνεται πιστευτό, τότε “χαιρετίσματα στην εξουσία”. Σε θέλει να υπάρχεις για να υπάρχει και αυτή. Μόλις οι στρατιώτες έπαψαν να “υπάρχουν” για τον Τσάρο, τότε ο τελευταίος χάθηκε. Αδιαφόρησαν για τη συνέχεια και τίποτα δεν τους άλλαζε γνώμη. Και σίγουρα δεν έχασαν.

Σκέψου λοιπόν, τι είναι σήμερα αυτό, το οποίο θέλεις να συντηρείς και ποιό το τίμημά του;  Σκέψου ποια εξουσία θα υπάρχει χωρίς εσένα τον εξουσιαζόμενο. Σκέψου διπλά πριν απαντήσεις.

Σημ. 1: Με την αντίσταση μπορεί και να χάσεις. Με την αδιαφορία ποτέ.

Σημ. 2: Και εάν σας έχει μείνει κάποια αμφιβολία, δείτε την κινη/κή ταινία “Γκάντι” του 1983 και το πώς ένας… ξυπόλυτος δικηγόρος από τη Νότιο Αφρική απελευθέρωσε την Ινδία από την ισχυρότερη Αποικιοκρατική Αυτοκρατορία της εποχής της. Αυτή η ταινία με σημάδεψε… Ναι! Τελικά ο κινηματογράφος… διαφθείρει τους νέους (ήμουν τότε 20 ετών και πήγα μαζί με τον άλλον… “διεφθαρμένο”, τον πατέρα μου).

Σημ. 3: Εάν ΤΩΡΑ δεν κινηθείτε και επαναστατήσετε από τις συμβάσεις και τους αφόρητους δεσμούς της (όποιας) εξουσίας μάλλον δεν θα το πράξετε στο χρονικό πλαίσιο της ζωής σας.