Η μη Χειραψία και το Σκίσιμο του Λόγου

Χθες στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών (ξέρετε υπάρχει και άλλος Κόσμος, εκτός από τον εδώ μικρόκοσμο, δεν είναι όμως και καλύτερος) ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών απέφυγε, όχι ωστόσο και πολύ επιδεικτικά να χαιρετήσει την Πρόεδρο του Σώματος, η οποία του έτεινε (εντελώς τυπικά εννοείται, αφού τον έχει παραπέμψει με το ερώτημα της καθαίρεσης) την χείρα της.

Με το πέρας της ομιλίας του η ίδια Πρόεδρος του Σώματος έσκισε (εδώ σαφώς) επιδεικτικά τον λόγο του Προέδρου ενώπιον όλων.

Αυτά τώρα τι σημαίνουν; Έκφραση μίας αλήθειας ή πολιτική αγένεια σε ύψιστο βαθμό;

Εάν το προσεγγίσουμε στη βάση των θεσμών τότε και οι δύο είναι εκτός θέματος. Δύο αξιώματα στην ίδια χώρα (προσοχή εδώ) προσβάλουν το ένα το άλλο. Εάν το δούμε από την πλευρά των ανθρώπων, οι οποίοι κατέχουν τα αξιώματα πολύ ορθώς επικράτησε η μη υποκρισία και έστω με αυτόν τον τρόπο εξέφρασαν τα πραγματικά συναισθήματα, τα οποία τρέφουν ο ένας για τον άλλον (άλλην, εν προκειμένω).

Κατ΄ εμέ πολύ ορθώς ο Πρόεδρος ΔΕΝ χαιρέτησε την Πρόεδρο του Σώματος και επίσης πολύ ορθώς η Πρόεδρος της Βουλής έσκισε το λόγο του Προέδρου, εκφράζοντας πόσο “πολύ” τον υπολογίζει (όπως έκανε και ο Πρόεδρος για αυτήν προηγουμένως). Δεν βλέπω λόγο πολιτικών αβροτήτων και προσωπικά τις σιχαίνομαι.

Τι πολιτική ευγένεια και σαχλαμάρες; Η πολιτική υποκρισία με εξοργίζει. Το εάν βέβαια τείνεις χείρα ενώ ο άλλος σου έχει καρφώσει το μαχαίρι στην πλάτη και δεν το γνωρίζεις είναι άλλο θέμα. Μέχρι και εάν το μάθεις τον χαιρετάς. Μετά όμως σίγουρα όχι.

Και για να μην νομισθεί πως αυτό το γράφω θεωρητικά, σας πληροφορώ είναι ένα ζήτημα, το οποίο αντιμετωπίζω προσωπικά και το πράττω. Δεν μπορώ να χαιρετήσω ή να χαριεντιστώ με κάποιαν ή κάποιον για τον οποίον έχω γράψει βαρύτατους χαρακτηρισμούς (συχνό θέμα μου). Εάν αναγκαστώ να τον συναντήσω θα πρέπει πρώτα να τον ενημερώσω για τη γνώμη, την οποία έχω για αυτόν και την οποίαν δημοσίως έχω εκφράσει και μετά… μιλάμε. Γι΄αυτό αποφεύγω να παρίσταμαι σε δημόσιους και μη χώρους με πολιτικά πρόσωπα.

Αυτό όσον αφορά το χθεσινό διπλό περιστατικό στη Βουλή της Δύναμης πέραν του Ατλαντικού. Το κακό είναι πως η υποκρισία και εκεί δεν έχει όριο και χθες μόνο μία σπίθα ελπίδας παρακολουθήσαμε. Αλλά είναι και αυτό μία πρόοδος (κατά τη γνώμη μου).