Η Μη Αναγνώριση (εγκαίρως) του Κακού

Τις ημέρες μνήμης γενικώς δεν τις συμπαθώ ιδιαίτερα για να μην γράψω καθόλου. Σου θυμίζουν να σκέφτεσαι ένα γεγονός μόνο μία ημέρα του έτους και να το ξεχνάς τις υπόλοιπες 364. Σου “θυμίζουν” δηλαδή πώς να ξεχνάς κάτι, το οποίο θα πρέπει ΚΑΘΕ ημέρα να σκέφτεσαι.

Σήμερα είναι η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος. Ενός αδιανόητου εγκλήματος, το οποίο τείνει να αποκτήσει μία γραφικότητα, μία κανονικότητα, για να χρησιμοποιήσω μία trendy (!) έκφραση. Θα γίνουν κάποιες εκδηλώσεις, κάποιες ομιλίες και τα σχετικά και αύριο θα είναι πάλι μία καινούργια ημέρα. Όσοι έζησαν τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης εγκαταλείπουν σιγά- σιγά τη ζωή και οι απόγονοι παραμένουν με τα ερωτήματα του ΓΙΑΤΙ συνέβη αυτό.

Επειδή οι Εβραίοι ήσαν ο εντοπισμένος στόχος και τα κύρια θύματα του Ολοκαυτώματος, ενώ στην πραγματικότητα περιλαμβάνονταν και εκατομμύρια μη Εβραίων, ο όρος επικράτησε να αναφέρεται και να παραπέμπει μόνο στην μαζική και συστηματική εξόντωση του Εβραϊκού πληθυσμού. Αυτό συνεπικουρούντος του μονίμως υπαρκτού αντισημιτισμού οδηγεί, κατά κάποιον τρόπο στην απαξίωση του όρου και εμπεριέχει πλείστες φορές και συγκαλυμμένο μίσος και χαιρεκακία για τη φοβερή αυτή σφαγή· και εν τέλει οδηγεί σε μία “εκλογίκευση” και αποστασιοποίηση, ειδικά σε όσους δεν είναι Εβραίοι.

Και εδώ θα ήθελα να εστιάσω. Η ικανότητα του κακού, η οποία είναι μοναδική καταφέρνει πάντα να συγκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του και να εξαπατά. Αλλά δεν εξαπατά όλους. Εξαπατά εκείνους, οι οποίοι θέλουν να εξαπατηθούν καθώς και τους αφελείς. Όλα αρχίζουν όταν στο διεστραμμένο μυαλό κάποιου δημιουργηθεί μία “ενδιαφέρουσα” θεωρία. Όπως οι θεωρίες του Alfred Ploetz, του Karl Binding και αργότερα του Alfred Hoche (ο δεύτερος αναγνωρισμένος δικαστής, ο τρίτος φημισμένος ψυχίατρος), οι οποίοι ανέπτυξαν τις ιδέες περί “υπανθρώπων ή άχρηστων ανθρώπων” καθώς και ανθρώπων “οι οποίοι ζουν μία άχρηστη ζωή, ως διανοητικά νεκροί” και πρέπει να εξαλειφθούν. Αυτά συνέβησαν (τα γράφω πολύ συνοπτικά) ήδη από τις αρχές του 1900. Ο δικαστής Karl Binding εξέδωσε το 1920 το πεφωτισμένο έργο του (χα!)με τον τίτλο” Άδεια Καταστροφής της Ζωής που Δεν Αξίζει να Ζει”, ενώ φυσικά ο ίδιος… άξιζε να ζει!

Και βαθμιαία αυτές οι θεωρίες μαζί με ένα πλήθος άλλων θολών επιχειρημάτων συγκάλυψαν το πρόσωπο του κακού και έπεισαν πως όντως ισχύει για όλους τους άλλους εκτός από του Αρίους να μην αξίζει να ζουν.

Το Κακό βρίσκει έδαφος σε όσους θέλουν να είναι ανήθικοι και δεν μπορούν να το εκφράσουν, αλλά τελικά τους παρέχει τα λογικά επιχειρήματα για να το εκλογικεύσουν καθώς και στους αφελείς ή αδαείς, οι ζωές των οποίων δεν τους έδωσαν τις ευκαιρίες να έλθουν σε επαφή με πραγματικά κακούς ανθρώπους και καταστάσεις. Οι δεύτεροι, οι οποίοι είναι και οι πολυπληθέστεροι πάσχουν από ανικανότητα αντίληψης του Κακού. Και είναι και τα εύκολα θύματά του γινόμενοι είτε δολοφόνοι είτε χώμα.

Το Ολοκαύτωμα δεν αφορά την εξόντωση – γενοκτονία των Εβραίων (και όχι μόνον) της περιόδου εκείνης. Γι’ αυτό υπάρχει ο μάλλον ορθότερος όρος της Yom HaShoah κάθε Απρίλιο. Το Ολοκαύτωμα αφορά το κάψιμο των εγκεφάλων, της ορθής σκέψης, της λογικής και του ήθους –προσοχή εδώ είναι το σημαντικότερο κι ας το γράφω τελευταίο- των ανθρώπων. Και είναι ένα διαρκές έγκλημα, το οποίο συντελείται συνεχώς και καθημερινά και μετατρέπει τους ανθρώπους σε δολοφόνους αλλά και θύματα. Και δεν υπάρχει ούτε όριο ούτε και βάθος. Ο καθένας μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρό του και για οποιονδήποτε λόγο.

Το Ολοκαύτωμα συμβαίνει κάθε στιγμή. Και είναι μεταμφιεσμένο σε όμορφα λόγια, ιδέες πρωτοποριακές μεν, αλλά και με “κάτι” ακόμα με δεύτερο νόημα, όμορφους ανθρώπους στην εμφάνιση και τους τρόπους και … και… και…

Και καίει τα μυαλά με το καλύτερο τρόπο. Διότι η λέξη Ολοκαύτωμα προέρχεται από το αρχαίο Ελληνικό “ολοκαυτέω”, το οποίο σημαίνει “προσφέρω πλήρως καμένη θυσία” και στην συγκεκριμένη περίπτωση τη θυσία του μυαλού μου στο μέγιστο Κακό.