Σίγουρα έχετε προσέξει την κρυστάλλινη σφαίρα, την οποίαν χρησιμοποιούν μάντισσες και χαρτορίχτρες, όπως λέει και η Γλυκερία (μάγισσες στο τραγούδι αντί μάντισσες). Και ας υποθέσουμε ότι καλώς “βλέπουν”, προλέγουν και μαντεύουν μέσω αυτής.
Ποιο είναι το πρόβλημα της σφαίρας;
Είναι χωρίς όρια αλλά πεπερασμένη. Εννοώ πως όταν περπατάς επάνω σε μία σφαίρα δεν υπάρχει κάποιο όριο, το οποίο θα σε εμποδίσει να προχωρήσεις παραπέρα. Εκτός βέβαια εάν πιστεύεις πως η Γη είναι επίπεδη και περπατώντας πέσεις στο κενό! Όπως και να έχει το ζήτημα θα περπατάς επ΄ άπειρον χωρίς να καταλήγεις σε ένα τέλος. Από την άλλη όμως είναι και πεπερασμένη. Είναι η συγκεκριμένη σφαίρα, ούτε μεγαλύτερη ούτε μικρότερη.
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα για τις μάντισσες και χαρτορίχτρες.
Πως στερείσαι της πλήρους εικόνας. “Βλέπεις” στιγμιότυπα από αυτό, το οποίο προβλέπεις και προβάλλεται στην κρυστάλλινη σφαίρα. Αλλά ούτε το πριν ούτε και το μετά και κυρίως τι υπάρχει γύρω από το σημείο εκείνο, το οποίο, ας υποθέσουμε, σωστά “βλέπεις” και προβλέπεις.
Και τα μεταφυσικά ερωτήματα:
Πώς εκτυλίσσεται το μέλλον; Είναι προορισμένο, μοιραίο, αμετάβλητο ή το διαμορφώνουμε εμείς οι ίδιοι, φτιαγμένο από τα χέρια μας ή είναι η απάντηση κάπου στη μέση; Είναι το ίδιο μοτίβο, το οποίο εμείς επιλέγουμε κάπως προορισμένο;
Όταν όμως “δεις” το μέλλον και προσπαθήσεις απεγνωσμένα να το αλλάξεις, αλλά δεν έχεις τη γενική εικόνα των βημάτων, τα οποία οδηγούν στην καταστροφή, ίσως προσπαθώντας τόσο σκληρά να το αποτρέψεις, τελικά το προκαλείς.
Και εδώ το θαυμάσιο και νοσταλγικό soundtrack από την ταινία “Καλοκαίρι του ’42”, τη στιγμή, όπου πίσω μας έχουμε αφήσει το καλοκαίρι του 2025, το οποίο όμως δεν πρόκειται ποτέ να ξαναέλθει και φυσικά ούτε να επαναληφθεί.
