Είναι Θεμιτή η Φυσική Εξόντωση του Αντιπάλου;

Θεμιτός = δίκαιος, επιτρεπτός, νόμιμος.

Η λέξη θεμιτός είναι διαφορετική από τη λέξη ηθικός, όπου εκεί μπορεί να εξετασθεί η αφαίρεση της ζωής υπό άλλο πρίσμα. Εδώ όμως αναφέρομαι σε φυσική εξόντωση (δολοφονία για να μην κρύβομαι πίσω από τις έννοιες) υπό καθεστώς πολέμου.

Σ’ έναν πόλεμο η εξόντωση του αντιπάλου είναι φυσικό επακόλουθο. Τι άλλου είδους πιέσεις μπορείς να ασκήσεις πέραν τούτου; Άρα εάν κάποιος αποδεχθεί τον πόλεμο σαν ανθρώπινο γεγονός θα πρέπει να αποδεχθεί και τη φυσική εξόντωση των αντιπάλων του. Και πόλεμος δε σημαίνει κατ΄ ανάγκην ανταλλαγή πυρών στα πεδία των μαχών.

Υπάρχουν όμως δύο προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να γίνουν αποδεκτές:

1. Ότι θα πρέπει να αποδεχτείς και την πιθανότητα ανταπόδοσης και
2. … να μην είσαι εσύ ο στόχος!

Η φυσική εξόντωση μπορεί να επιλύσει πολλά προβλήματα ή μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα. Είναι θέμα εκτιμήσεων, αλλά σίγουρα είναι ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός τρόπος, εάν ο στόχος επιλεγεί προσεκτικά. Και οι βασικοί στόχοι είναι ηγετικές μορφές. Εάν θέλεις να διαλύσεις μία κυβέρνηση, μία οργάνωση ένα ιδεολογικό αντίπαλο ο καλύτερος τρόπος είναι να αφανίσεις την ηγεσία του. Είναι απλό. Και συνήθως η ηγεσία του είναι ένας και μόνον ένας άνθρωπος. Εκεί ακριβώς στοχεύεις. Τώρα εάν ο πόλεμος είναι δικός σου, πραγματικός ή φανταστικός είναι ένα άλλο θέμα. Άρα δεν εννοώ πάντα ότι μία δολοφονία είναι “ζυγισμένη” (εάν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη) σωστά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες η μέθοδος ευδοκιμεί και εσωτερικά και εξωτερικά. Πολλοί πρόεδροι ή εν δυνάμει πρόεδροι έχουν βρεθεί στο στόχαστρο (Αβραάμ Λίνκολν, Τζων και Ρόμπερτ Κέννεντυ, Μάκ Κίνλεϋ, Τζέιμς Γκάρφιλντ) καθώς και πολλές προσωπικότητες (Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, Μάλκολμ Χ). Αλλά δεν δίστασαν να εξοντώσουν και τον μεγαλοφυή αρχηγό των Ιαπώνων στον Β΄ΠΠ Ισορόκου Γιαμαμότο, όταν υποκλέπτοντας και αποκρυπτογραφώντας ένα μήνυμα έμαθαν τη μυστική πτήση του στον Ειρηνικό (κατέρριψαν το αεροπλάνο).

Αλλά και ο Στάλιν δεν είχε ενδοιασμούς (αντιθέτως) με χαρακτηριστικότερη την δολοφονία του Λ. Τρότσκυ στο Μεξικό.

Μπορώ να απαριθμήσω έναν πολύ μεγάλο αριθμό από αυτού του είδους τις δολοφονίες ήδη από την αρχαιότητα. Και κυρίως αυτή η μέθοδος δείχνει να είναι αρεστή στις ανά τις εποχές υπερδυνάμεις. Βέβαια οι δομές, οι οποίες δημιουργούν νέους ηγέτες δεν πλήττονται κατ΄ ανάγκην, αλλά σαφώς καθυστερεί η αναστέλλεται η ανάπτυξή τους.

Να επισημάνω τέλος, προς αποφυγήν παρερμηνειών πως το προηγούμενο αποτελεί μία “τεχνική ανάλυση” μάλλον, την οποίαν δεν επικροτώ σαν άνθρωπος, αλλά αποδέχομαι ως όπλο στην περίπτωση πολέμου.