Το Ναι της 23ης Απριλίου του 1941

Σήμερα εορτάζουμε το “ΟΧΙ”… Ένα όχι, το οποίο δεν αμφιβάλλω πως ειπώθηκε. Διότι σε άλλες χώρες ΔΕΝ ειπώθηκε. Και δεν ήταν μία αλλά περισσότερες. Ο όρος “Κουίσλινγκ”, όσον αφορά τον Νορβηγό προδότη πρωθυπουργό θα μπορούσε κάλλιστα να δοθεί και σε πολλούς ακόμα -και δόθηκε-.

Ωστόσο εκείνο, το οποίο αποφεύγουμε επιλεκτικά να θυμηθούμε είναι το επαίσχυντο ΝΑΙ, το οποίο ειπώθηκε από Έλληνες στρατηγούς. Αναφέρομαι φυσικά στον Γ. Τσολάκογλου, συνώνυμο της προδοσίας αλά Ελληνικά.

Ο Τσολάκογλου και κάποιοι άλλοι στρατηγοί αποφάσισαν παραβαίνοντας την εντολή του αρχηγού τους και της κυβερνήσεως να συνθηκολογήσουν χωρίς μάχη, με το γλοιώδες σκεπτικό πως θα διέσωζαν τον Ελληνικό στρατό!

Οι άνθρωποι, οι οποίοι ορκίστηκαν πίστη στην πατρίδα τους σκέφτηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και ο συγκεκριμένος υπέγραψε τρεις φορές (ως γνήσιος προδότης) την παράδοση του στρατού, 20-21 και 23 Απριλίου (στην Θεσσαλονίκη η ατιμωτική τελευταία) του 1941.

Και θα μπορούσε κάποιος να τον δικαιολογήσει για τα ανθρωπιστικά του (!) αισθήματα, αλλά σε μόλις επτά ημέρες, στις 30 Απριλίου ανέλαβε ως δοτός πρωθυπουργός!

Βέβαια με το σκεπτικό της μη αιματοχυσίας, ολόκληρος ο Β’ ΠΠ είναι μία… αποτυχία των συμμάχων, διότι δεν επέτρεψαν στον Χίτλερ να τους καταλάβει όλους αμαχητί! Ένα εκπληκτικό επιχείρημα, το οποίο ακολούθησε και ο έτερος προδότης (και πρώην ήρωας) Φιλίπ Πεταίν στην Γαλλία. Ένα πρόσχημα ανταλλαγής της ελευθερίας της πατρίδας τους με θέση εξουσίας υπό ξένη κατοχή.

Και τότε η Ελλάδα έχασε μία άλλη τεράστια ευκαιρία, διότι δεν γνωρίζουμε τι αποτέλεσμα θα είχαν οι εχθροπραξίες με τους Γερμανούς. Πως θα γνωρίζεις εάν ποτέ δεν δώσεις μάχες; Και ίσως ο ναζισμός να κλονιζόταν πολύ νωρίς και όχι μετά από πέντε μαύρα χρόνια. Και επιπλέον οι απώλειες της Ελλάδας θα ήταν σαφώς λιγότερες από όσες υπέστη λόγω πείνας και εξαθλίωσης κατά την διάρκεια της κατοχής.

Επειδή, διαβάζω διάφορα περί αποκατάστασης του ονόματος του Τσολάκογλου, τον οποίον αμέσως μετά τον πόλεμο η Ελλάς καταδίκασε εις θάνατον (και αυτόχρημα το μετέτρεψε σε ισόβια) θα κρατήσω τους χαρακτηρισμούς του πατέρα μου -καθώς και την άποψή του-, ο οποίος έζησε την εποχή εκείνη:

Τσολάκογλου = αισχρός ρίψασπις, δειλός και προδότης.

Δυστυχώς με ανάλογα επιχειρήματα δικαιολογούν τις σημερινές καταστάσεις και ίσως γι’ αυτό επιχειρείται μία δικαίωση της προδοτικής στάσης του Τσολάκογλου.

Όχι αγαπητές/οί μου φίλες και φίλοι. Δεν έχουμε ανάγκη να εορτάζουμε το ΟΧΙ. Την ανδρεία μας την γνωρίζουμε.

Ημέρα μνήμης για το προδοτικό ΝΑΙ χρειαζόμαστε, διότι οι ήττες είναι προϊόντα δειλίας και προδοσίας.

Και ο φόβος είναι ο πρώτος συνεργάτης της δειλίας και οσονούπω της προδοσίας.