Κυκλώπεια Τείχη

Η συνέχεια αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι παραμένει συναρπαστική. Ίσως με πολλούς από εσάς να μην συμφωνούμε στις εκτιμήσεις μας, ίσως οι ζωές μας και οι συνθήκες μας να είναι διαφορετικές (το “ίσως” το χρησιμοποιώ με φιλολογικό όρο διότι ΟΝΤΩΣ υπάρχουν διαφορές), αλλά θα ήθελα να πιστεύω ότι μας ενώνει μία αρχή:
 
Είμαστε αγωνιστές.
 
Ακόμα και εάν οι συνθήκες της ζωής μας φέρνουν σε δυσκολίες, άλλοτε κυριολεκτικά μας τσακίζουν, άλλοτε πιο απλά μας απογοητεύουν, εκείνο το οποίο ποτέ δεν πρέπει να σπάσει είναι η εσωτερική μας διάθεση για αγώνα.
 
Μόνο, πως για να ισχύσει αυτό θα πρέπει να υπάρχουν ακλόνητοι πυλώνες μέσα μας. Πυλώνες, οι οποίοι θα παραμείνουν σταθεροί, έστω και σαν απομεινάρια όταν οι δυσκολίες αυξηθούν. Πυλώνες, οι οποίοι θα έχουν μία αρχή:
 
Να πιστεύουμε στον άνθρωπο και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε την ανθρωπότητα με νύχια και με δόντια (χωρίς όμως να… σκοτώνουμε όσους διαφωνούν).
 
Διότι ο ηγέτης (από την οικογένεια έως τον Κόσμο) δεν αρκεί να διαθέτει ηθικό όραμα, ούτε να δείχνει και να ανοίγει τον δρόμο, αλλά να γυρίζει πίσω να βοηθήσει τους αδύναμους να προχωρήσουν μαζί του.
 
Το μεγαλείο του Ανθρώπου δεν μπορεί να συμπίπτει με το μεγαλείο της ζούγκλας.
 
Καλημέρα σας και αυτό ας είναι και το μήνυμα της νέας σχολικής χρονιάς γεμάτης από ελπίδα.
 
Σημ. Οι φωτογραφίες των τειχών προέρχονται από την Ακρόπολη του Δομοκού στην Θεσσαλία.