Ένα Παλιό Βενζινάδικο

Υποτίθεται πως η ανάπτυξη “έρχεται” όταν οι δρόμοι είναι φαρδείς και με πολλές λωρίδες, όταν κατασκευαστεί μετρό στην πρωτεύουσα και την συμπρωτεύουσα, όταν τα κινητά τηλέφωνα είναι κτήμα καθενός.

Όμως ανάπτυξη δεν είναι αυτό το πράγμα. Δεν έχεις ανάγκη τους φαρδείς και άνετους δρόμους, διότι αυτοί δεν κατασκευάστηκαν για σένα, αλλά για να εξυπηρετείς τις “αγορές”, τα νούμερα του Α.Ε.Π. και τα στατιστικά δεδομένα μιάς χώρας.

Ανάπτυξη είναι να απολαύσεις έναν επαρχιακό δρόμο, χωρίς δεσμεύσεις και διόδια.

Δεν έχεις ανάγκη το μετρό, διότι νομίζεις πως σε εξυπηρετεί, ενώ σε μετατρέπει σε ποντίκι της ζωής για να πηγαίνεις πιο γρήγορα εκεί, όπου αυτοί, οι οποίοι ωφελούνται από εσένα έχουν παρκάρει το πολυτελέστατο αυτοκίνητο τους.

Ανάπτυξη είναι να περπατήσεις για την εργασία σου.

Δεν έχεις ανάγκη το κινητό τηλέφωνο. Διότι άλλοι έχουν κινητούς ανθρώπους και δεν το χρειάζονται. Για εσένα όμως είναι για να σε εντοπίζουν, όπου ευρίσκεσαι όποια ώρα και να σου θυμίζουν πως είσαι δούλος των εισπρακτικών, των αμείλικτων κρατικών υπηρεσιών, των ανθρώπων, οι οποίοι τρέφονται με την δυστυχία την οποία σου προκαλούν..

Ανάπτυξη είναι να συναντήσεις τους φίλους σου και να μιλήσεις και να κινείσαι εσύ και όχι να είσαι ένας κινούμενος άνθρωπος.

Αυτά σκεπτόμουν επιστρέφοντας την προ-περασμένη εβδομάδα από την παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Αθηνών…

Ρομαντικές σκέψεις άραγε; Χμ;

Ένα παλιό βενζινάδικο… λοιπόν.